ငွေမရှိရင် အမတ်ဝင်မပြိုင်ပါနဲ့

ရန်ပုံငွေမရှိဘဲ ရွေးကောက်ပွဲဝင်ပြိုင်မိသည့် ပါတီများနှင့် ငွေကြေးမရှိသည့် အမတ်လောင်းများအကြောင်းကို စဥ်းစားမိလျင် ဤသို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“သူတို့မှာ စိတ်ဓာတ်တွေရှိတယ်၊ ယုံကြည်ချက်တွေရှိတယ်၊ ပြည်သူအတွက်ဆိုတဲ့ ဆန္ဒတွေလည်း အပြည့်အဝရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ မဲဆွယ်စည်းရုံးရေးအတွက် ထီပေါက်စဥ်လောက်မှ မမျှော်လင့်နိုင်တဲ့ ငွေကြေးပမာဏလေးပဲ ရှိခဲ့တယ်”

ပါတီရုံးဆိုတာကလည်း မီးဖိုချောင်နဲ့ ဧည့်ခန်း ပေါင်းထားတဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံးရဲ့ ထောင့်စွန်းမှာ၊ ဖျင်ကြမ်းနဲ့ ကာထားတဲ့ ပုံ။ မဲဆွယ်စည်းရုံးရေး ခရီးစဥ်ဆိုတာကလည်း ဆိုင်ကယ်တစ်စီး၊ ထမင်းဘူးတစ်ပွဲနဲ့ လိုရာခရီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နင်းသွားရတဲ့ အခြေအနေ။

တခြားပါတီတွေက မီဒီယာအကြီးစားတွေမှာ ကြော်ငြာတွေ ခမ်းခမ်းနားနား ထည့်နေချိန်၊ သူတို့က ရပ်ကွက်ထဲမှာ လက်ကမ်းစာစောင်လေးတွေ ကိုယ်တိုင်လိုက်ဝေနေရတယ်။

တခါတလေ မဲဆွယ်ပွဲလုပ်တော့မယ်ဆိုပြီး ကြေညာလိုက်တာ၊ မိုးကရွာချ၊ လူကရှင်း၊ စကားပြောမယ့်သူကလည်း မိုးရေထဲမှာ ကတုန်ကယင်နဲ့။

အသံချဲ့စက်ကလည်း အားအင်ချိနဲ့လို့ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း။ ပြည်သူကလည်း စိတ်မကောင်းပေမယ့် ‘ဪ… ဒီပါတီကတော့ မဲနိုင်ဖို့က မဖြစ်နိုင်သေးပါဘူးလေ’ ဆိုပြီး တွေးမိတွန့်ဆုတ်သွားကြတာပေါ့။

မဲဆန္ဒနယ်မြေအနှံ့အပြားကို လှည့်ပတ်စည်းရုံးဖို့ဆိုတာ ဝေးရော၊ ကိုယ့်မြို့နယ်လေးထဲမှာတောင် အစွန်အဖျားရွာတွေအထိ မရောက်နိုင်ခဲ့တဲ့ အမတ်လောင်းတွေ ဒုက္ခပင်လယ်ဝေ။

ရွေးကောက်ပွဲရလဒ် ထွက်လာတော့ သူတို့ရဲ့ ရလဒ်က မျှော်လင့်ထားသလိုပါပဲ၊ ပြတ်ပြတ်သားသား ရှုံးနိမ့်ခြင်း။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကတော့ ‘ငါတို့ ရှုံးနိမ့်တာမဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ လဲကျသွားတာ’ လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးရင်း နောက်ထပ် ရွေးကောက်ပွဲအတွက် စိတ်ကူးယဥ် အိပ်မက်တွေ ဆက်မက်နေကြဦးမယ်။

အမှန်တကယ်တော့ ဒါဟာ လှပတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ကိုယ်စားပြုပေမယ့်၊ လက်တွေ့ကျကျ နိုင်ငံရေးဆိုတာကတော့ ငွေကြေးအင်အားမပါဘဲ အိပ်မက်တွေကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ခက်ခဲလှပါတယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနေတဲ့ ပုံပြင်လေးတွေပါပဲ။”

ဤသည်မှာ ငွေကြေးမရှိဘဲ ပါတီထောင်ခြင်းနှင့် ရွေးကောက်ပွဲဝင်ခြင်းအပေါ် ထင်ဟပ်စေသော သုံးသပ်ချက်နှင့် ပုံပြင်လေးတစ်ပုဒ်သာ ဖြစ်ပါသည်။

နိုင်ငံရေးပါတီတစ်ခုသည် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို ဦးဆောင်ရန် ဖွဲ့စည်းကြသည်ဟူသော အယူအဆသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အရေးကြီးပြီး နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်ဆောင်ပါသည်။

နိုင်ငံရေးပါတီတစ်ခုဆိုသည်မှာ နိုင်ငံ၏ အနာဂတ်လမ်းကြောင်းကို ပုံဖော်မည့် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့၏ ရည်မှန်းချက်များ၊ မူဝါဒများ၊ ခေါင်းဆောင်မှု အရည်အချင်းများနှင့် အထူးသဖြင့် ၎င်းတို့၏ လုပ်ငန်းလည်ပတ်နိုင်စွမ်းသည် အလွန်အရေးပါလှပါသည်။

နိုင်ငံကို ဦးဆောင်မည်ဆိုလျှင် နိုင်ငံသားများ၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို ရယူနိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ ယုံကြည်မှုရရှိရန်အတွက် ပါတီ၏ ရပ်တည်ချက် ခိုင်မာမှု၊ အစီအစဉ်များ ပြတ်သားမှုနှင့် ၎င်းတို့ကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်မည့် စွမ်းရည်တို့ လိုအပ်ပါသည်။

ထိုစွမ်းရည်များထဲတွင် ငွေကြေးအရင်းအနှီးသည်လည်း အဓိကကျသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နေပါသည်။

နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုများ၊ မဲဆွယ်စည်းရုံးမှုများ၊ ပါတီရုံးများ ထူထောင်ထိန်းသိမ်းမှုများ၊ ဝန်ထမ်းများ ခန့်အပ်မှုများနှင့် မူဝါဒဆိုင်ရာ သုတေသနပြုလုပ်မှုများ အားလုံးအတွက် ငွေကြေးသည် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော အထောက်အပံ့တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ငွေကြေးမရှိဘဲ ထိရောက်သော နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်ရန်နှင့် ပြည်သူလူထုထံသို့ ပါတီ၏ သတင်းစကားကို ထိရောက်စွာ ဖြန့်ဝေရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲပါသည်။

အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများဖြစ်သည့် ထိုင်းနှင့် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်တို့တွင် ပါတီထောင်ရာ၌ လုံလောက်သော ငွေကြေးအရင်းအနှီးရှိမှသာ ပါတီထောင်လေ့ရှိသည်ဟူသော အယူအဆသည် လက်တွေ့တွင် တွေ့မြင်ရသော အခြေအနေများနှင့် ကိုက်ညီမှုရှိပါသည်။

ဥပမာအားဖြင့်၊ ထိုင်းနိုင်ငံတွင် ထင်ရှားသော နိုင်ငံရေးပါတီများဖြစ်သည့် ဖူးထိုင်း (Pheu Thai) ပါတီ နှင့် ပြည်သူ့စွမ်းအားပါတီ (Palang Pracharath Party) တို့ကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့နောက်ကွယ်တွင် ခိုင်မာသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များ၊ ထင်ရှားသော နိုင်ငံရေးအသိုင်းအဝိုင်းမှ ပံ့ပိုးမှုများရှိနေသည်ကို တွေ့ရပါသည်။

ဖူးထိုင်းပါတီသည် ဝန်ကြီးချုပ်ဟောင်း သက်ဆင်ရှင်နာဝပ်ထရာ မိသားစုနှင့် နီးစပ်ပြီး ၎င်းတို့၏ ငွေကြေးအင်အားသည် ပါတီ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အားကောင်းစေခဲ့သည်။

ပါတီရုံးများ တည်ဆောက်ခြင်း၊ မဲဆွယ်စည်းရုံးရေးပွဲများ ကျင်းပခြင်း၊ မီဒီယာများမှတစ်ဆင့် ပြည်သူလူထုကို ချဉ်းကပ်ခြင်းတို့သည် ငွေကြေးအမြောက်အမြား လိုအပ်သော ကိစ္စရပ်များဖြစ်သည်။

အလားတူ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံတွင်လည်း အဓိကပါတီများဖြစ်သည့် အဝါမီလိဂ် (Awami League) နှင့် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ် အမျိုးသားပါတီ (Bangladesh Nationalist Party – BNP) တို့သည် ၎င်းတို့၏ နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုများကို ထိရောက်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ရန် များပြားလှသော ရန်ပုံငွေများကို အသုံးပြုကြသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဥပမာအားဖြင့်၊ ရွေးကောက်ပွဲကာလများတွင် ပါတီ၏ သတင်းစကားကို နိုင်ငံအနှံ့အပြားသို့ ဖြန့်ကျက်နိုင်ရန်အတွက် စည်းရုံးရေးပွဲများ၊ ပိုစတာများ၊ ဗီနိုင်းများ၊ မီဒီယာကြော်ငြာများအတွက် သိန်းသောင်းချီသော ငွေကြေးများ လိုအပ်ပါသည်။

ဤနိုင်ငံများတွင် နိုင်ငံရေးပါတီများသည် အာဏာရရန်အတွက် မဲဆန္ဒရှင်များ၏ ထောက်ခံမှုကို ရယူရန် ငွေကြေးကို ထိရောက်သော ကိရိယာတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုကြသည်မှာ ပုံမှန်လိုပင် ဖြစ်နေပါသည်။

မြန်မာနိုင်ငံတွင် တွေ့နေရသော ပါတီရန်ပုံငွေမရှိဘဲ ရွေးကောက်ပွဲဝင်ပြိုင်ရန် စိုင်းပြင်းအားခဲနေကြသည်မှာ အတော်ပင် ရင်လေးစရာကောင်းသည့်လက်တွေ့အခြေအနေနှင့် နီးစပ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

မြန်မာနိုင်ငံ၏ နိုင်ငံရေးသမိုင်းတွင် ပါတီငယ်များ၊ ပါတီသစ်များသည် ရန်ပုံငွေအခက်အခဲများကြောင့် ထိရောက်စွာ ရပ်တည်ရန်နှင့် မဲဆွယ်စည်းရုံးရန် ခက်ခဲခဲ့သည်ကို တွေ့မြင်ရသည်။

ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ပြည်ထောင်စုကြံ့ခိုင်ရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးရေးပါတီ (USDP) ကဲ့သို့သော ကြီးမားသည့် ပါတီများနှင့် ပြိုင်ဆိုင်ရမည်ဆိုလျှင် အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းသော ဖြစ်စဉ်များ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

USDP ပါတီသည် ၎င်း၏နောက်ခံ အင်အားစုများ၊ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များ၏ ပံ့ပိုးမှုများကြောင့် လိုအပ်သော ငွေကြေးအရင်းအနှီးကို အခက်အခဲမရှိ ရရှိလေ့ရှိသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ပါတီကြီးများနှင့် ငွေကြေးအင်အား မပြည့်စုံသည့် ပါတီငယ်များ ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းသည် လက်ဝှေ့သမားကြီးတစ်ဦးနှင့် ဝိတ်တန်းမတူသည့် လက်ဝှေ့သမားငယ်လေးတစ်ဦး ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းနှင့် တူနေသည်။ ရလဒ်သည် ကြိုတင်ခန့်မှန်းရလွယ်ကူပြီး အမှန်တကယ်ပင် ရွေးကောက်ပွဲအလွန်ကာလတွင် ပုံပြင်များစွာ ကျန်ရစ်နေနိုင်ပါသည်။

*ကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်